هرازگاهی در اخبار شبکه های سراسری چشم آدم به مجلس قانونگذاری نقلی و کوچک کشور انگلیس می افتد که بسان ایام کلاس درس ما دهه شصتی ها در مدارس آن ایام، ساختار این مجلس نیز بگونه ایست که ازدحام نمایندگان پارلمان انگلیس در مجلس باعث می شود بصورت تنگ، چسبیده به هم و صمیمی بنشینند و علی رغم پیشرفت تکنولوژی در این کشور از ادوات امروزی دیجیتالی نیز در این پارلمان خبری نیست.
کشور انگلیس با این مجلس بی تکلف که بسیار شباهت شکلی و ماهوی با مجلس سناتوری یونان باستان دارد، زمانی برای خود امپراطوری کبیری داشت و هم اکنون نیز اهداف متنوع خود را در سایه روشن های عالم سیاست به پیش می برد.
حال مقایسه کنیم مجلس مذکور را با مجلس اعیانی کشور خودمان که با ساختمانی شش ضلعی، وسیع، ارتفاعی بلند، پر از گلگاری های مصنوعی، طمطراقی چشمگیر و هزینه های فوق العاده سنگین آن که بر گرده مردم تحمیل می شود و متاسفانه از قبل این هزینه ها نیز ملت هیچ طرفی نمی بندد!!
تاریخ بشر سرشار از رویدادهایی است که باعث شده اند انسان امروزی از موهبت داشتن حکومت مردمی برخوردار شود. مجلس قانونگذاری یکی از ارکان اصلی و اساسی دموکراسی است و به مانند تئوری رابرت کی مرتون هر هدفی مستلزم ابزاری است و پارلمان ها بعنوان ابزار و وسیله با عملکرد صحیح خود می تواند به هدفی جامع که همان سعادت جامعه و مردمش است، دست یابد.
متاسفانه این رابطه در جامعه فعلی ما معکوس گشته و ابزار خود به هدف مبدل شده است. افراد کوته فکر و قدرت طلب با استمداد از نظریه منحوس ماکیاولی از هر وسیله ای برای دست یابی به هدف خود که همان راه یابی به پارلمان ملی است، استفاده می کنند.
تجارب متعدد حاصل از انتخابات گذشته به وفور این امر را نشان داده که مجلس شورای اسلامی و خروجی آن با سرنوشت اعضای جامعه در هم تنیده شده است و هر یک از صندلی های بهارستان دارای اجر و قربی است که سنگینی رسالت آن بر دوش یکایک اعضای جامعه است.
باید در نظر داشت که راه سعادت و بهروزی جامعه ما در گرو مجلسی کاراست و چنین مجلسی نیازمند داشتن انسان هایی اخلاق مدار و کاربلد است. پس برای ساخت مجلسی بدور از عافیت طلبی و همچنین دارای روح خدمت بی منت باید در انتخاب هایمان وسواس و تدقیق نماییم.
✍ بهنام کمالی محمودآباد
انتهای پیام/
