شهر بازی کودکان سیستم جدیدی دارد که متأثر از سیاست های استثمارگرانه نظام کاپیتالیستی است.
در این سیستم کودک برای بازی با دستگاه ها پول خرج می کند و در اِزای آن، برخی دستگاهها برگه هایی را بعنوان جایزه می دهد.
کودک مجموع این برگه ها را در دکه های مختص آن تحویل و متناسب با تعداد برگه ها جوایزی را میگیرد.
تعداد این برگه ها هر چقدر بیشتر باشد جایزه تحویلی پربهاءتر خواهد بود.
کودک برای کسب آن جایزه پربهاء والدین را اجبار به هزینه کرد بیشتر می کند تا با بازی بیشتر و کسب تعداد برگه بیشتر آن جایزه شِبهِ باارزش را بدست آورد.
اما نکته جامعه شناسانه ماجرا این است که نظام سرمایه داری هیچ چیز رایگانی به کنشگران اجتماعی نمی دهد و هر چه می دهد در اِزای آن، چیز باارزش تری از تو می گیرد.
حال به تأسی از این مثال و با کمی اغماض می توان گفت که ما بزرگترها هم در طول زندگی خود چیزهای پربهاءتر زندگی خود را ارزانی می کنیم تا نظام کاپیتالیستی جایزه ای را بهمان بدهد.
اما امید که این هزینه کرد و وادادگیِ ما انسان ها شرف، حیثیت و عمرمان نباشد!
انتهای پیام/
